Nuż my dziś krześcijani

Niedziela Chrztu Pańskiego to moment, w którym na mszach świętych w polskich kościołach przestają dominować pieśni bożonarodzeniowe. Pamiętajmy jednak, że dzięki papieskiemu przywilejowi dla diecezji polskich możemy śpiewać je aż do Święta Ofiarowania Pańskiego (2 lutego). Nuż, my dziś krześcijani, zaśpiewajmy więc razem:

Życzenia zza Buga

Objawienie Pańskie, obchodzone 6. stycznia w Kościele, pierwotnie było głównym świętem czczącym Narodzenie Pańskie. Powstało na Wschodzie i przywędrowało na Zachód. Z kolei na Zachodzie z biegiem czasu ukształtowało się święto Narodzenia Pańskiego, które przejął Wschód. Dziś w dziwny sposób te dwie uroczystości się spotykają, bo gdy Kościół Katolicki świętuje Objawienie Pańskie, Cerkiew Prawosławna obchodzi dzień wigilijny Bożego Narodzenia. A wszystko z powodu różnic w kalendarzu. Wszystkim naszym bliskim rozpoczynającym dziś obchody Narodzenia Pańskiego życzymy wiele dobra od Nowonarodzonego, w tym także sutej wigilii i wymarzonych prezentów.

Gdy śliczna Panna

Gdy śliczna Panna Syna kołysała, * z wielkim weselem tak Jemu śpiewała:
Lili lili laj, moje Dzieciąteczko * lili lili laj, śliczne Paniąteczko.

Wszystko stworzenie, śpiewaj Panu swemu, * pomóż radości wielkiej sercu memu.
Lili lili laj, wielki Królewicu, * lili lili laj, niebieski Dziedzicu.

Sypcie się z nieba, śliczni aniołowie, * śpiewajcie Panu, niebiescy duchowie.
Lili lili laj, mój wonny kwiateczku, * lili lili laj, w ubogim żłóbeczku.

Cicho wietrzyku, cicho południowy, * cicho powiewaj, niech śpi Panicz nowy:
Lili lili laj, mój wdzięczny Synaczku, * lili lili laj, miluchny robaczku.

Cicho, bydlątka, parą swą puchajcie, * ślicznej Dziecinie snu nie przerywajcie.
Lili lili laj, mój jedyny Panie, * lili lili laj, jedyne kochanie.

O, jako serce, jako się rozpływa! * jakiej radości śpiewając zażywa!
Lili lili laj, mój drogi kanaczku, * lili lili laj, najmilszy Synaczku.

Nic mi nie mówisz, o kochanie moje? * przecie pojmuje serce słowa Twoje.
Lili lili laj, o Boże wcielony, * lili lili laj, nigdy niezmierzony.

Śpijże już wdzięcznie, moja perło droga, * niech Ci snu nie rwie żadna przykra trwoga.
Lili lili laj, mój śliczny rubinie, * lili lili laj, póki sen nie minie.

Łączcie się w dziękach, wszystkie ziemskie dzieci, *
niechaj się miłość w sercu waszym nieci.
Lili lili laj, drogi Zbawicielu, * lili lili laj, nasz Odkupicielu.

Źródło: Śpiewnik Kościelny czyli Pieśni Nabożne z Melodyjami  w Kościele Katolickim Używane a dla Wygody Kościołów Parafijalnych przez X. M. M. Mioduszewskiego Zgrom. XX. Miss. Zebrane, Kraków, dodatek z roku 1843. Siedl wyd XL przekazuje jedynie zwrotki 1, 2, 3 i 8. Harmonia współczesna (P. Bębenek).

Weselcie się na to nowe lato!

Zakończyła się Oktawa Narodzenia Pańskiego. Wczoraj, osiem dni po narodzinach, nasz Pan, Jezus Chrystus, został obrzezany, a to święto wytycza nam pierwszy dzień nowego roku. Niech w 2016 roku prowadzi nas jasna gwiazda, która wkrótce zawiedzie Mędrców przed żłóbek.

Exaltata est na Świętym Krzyżu - nagrania video

 

          Poniżej publikujemy dwa nagrania z nabożeństwa Exaltata est, celebrowanego w tym miesiącu na Świętym Krzyżu.

Felix namque es – responsorium, na procesję. Śpiew własny. Źródło: Processionarium SOP. Rzym 1913. Responsorium to typ śpiewu chorałowego, w którym, po wspólnym odśpiewaniu przez kantora i chór wersetu stanowiącego „refren”, następuje dialog kantora i chóru. Na wersety kantora chór odpowiada różnymi fragmentami „refrenu”. Niniejsze responsorium jest śpiewem własnym Uroczystości Wniebowzięcia NMP, tzn. śpiew ten jest przypisany do tej uroczystości i nie pojawia się nigdzie indziej w roku liturgicznym. Pochodzi z procesjonarza dominikańskiego (SOP – sacerdotes ordine praedicatorum).          

Salve Regina – antyfona kończąca na okres od I Nieszporów Uroczystości Przenajświętszej Trójcy do nony soboty przed I Niedzielą Adwentu włącznie. Źródło: Vesperale Romanum. Paryż 1913. Antyfona śpiewana podczas procesji po Completorium (ostatnia godzina brewiarzowa dnia, stąd określenie antyfony "kończąca", tzn. kończąca liturgię godzin całego dnia). Jeśli Completorium odmawia się indywidualnie, a Nieszpory wspólnotowo, można antyfonę kończącą zaśpiewać po Nieszporach. W ciągu roku używa się czterech różnych antyfon kończących, w zależności od okresu liturgicznego. Każda z nich ma melodię zwykłą (łac. tonus simplex) oraz uroczystą (łac. tonus solemnis). Niniejsze nabożeństwo kończy Salve Regina w tonie uroczystym.

Exaltata est - nagrania z nabożeństwa dostępne online

          Na naszym kanale na YouTube opublikowaliśmy wybór śpiewów z nabożeństwa Exaltata est, które niedawno celebrowaliśmy dwukrotnie - w Hajnówce (15. sierpnia) i w Rudce (16. sierpnia). Oczekując na napisy końcowe, które pojawią się na naszej stronie niebawem, zapraszamy do ponownego wsłuchania się w chorał gregoriański na Uroczystość Wniebowzięcia NMP.

Muzyczne podsumowanie "Requiem aeternam"

VIA CRUCIS w historycznej stolicy Podlasia – zapraszamy!

          Już niebawem „Via Crucis – rozważanie Męki Pańskiej w polskiej dawnej pieśni pasyjnej” ponownie zagości na Podlasiu. Najstarsze zachowane polskie pieśni pasyjne wypełnią przestrzeń kontemplacji Drogi Krzyżowej w katedrze pw. Trójcy Świętej w Drohiczynie. Nabożeństwo zostanie odprawione w ramach cyklu WIECZORY WIARY, organizowanych przez parafię katedralną w Roku Wiary.

          W Polsce, jak w żadnym innym miejscu na świecie, rozwinęła się bogata tradycja wspominania ofiarnej męki Chrystusa, do której należą Gorzkie Żale, Droga Krzyżowa oraz pieśni pasyjne. Przy wykorzystaniu muzyki jako środka, który nie wymaga rozumu, by trafić do serca, odbywała się ewangelizacja wiernych. Muzyka ta głosiła i głosi nadal prawdy uniwersalne, a aktualność jej nie przemija.

          Od chwili przyjęcia chrześcijaństwa w naszym kraju, coroczne wspomnienie historii męki i śmierci Jezusa Chrystusa, którą wierni poznawali poprzez obrzędy Wielkiego Tygodnia, kazania oraz pieśni, było najistotniejszym momentem kalendarza liturgicznego. Utwory, które wykonamy podczas Drogi Krzyżowej są wybrane spośród najwcześniejszych zachowanych zabytków bogatej polskiej twórczości literackiej i muzycznej związanej z okresem Wielkiego Postu (XV-XVI w.). Poniżej przedstawiamy garść informacji na ich temat. 

„Żołtarz Jezusów, czyli piętnaście rozmyślań o Bożym umęczeniu”: jej autorem jest patron Warszawy, Bernardyn, błogosławiony Władysław z Gielniowa. W czasach renesansu tej średniowiecznej pieśni nadano formę czterogłosu, w którym partię główną powierza się tenorowi. Są to pierwsze napisane po polsku godzinki o Męce Pańskiej (wcześniejsze stanowiły tłumaczenia godzinek łacińskich).
„Witaj, cierniowa korona”: pieśń, która była wykonywana w kościele w czasie adoracji Grobu Bożego, a także w domach w niedzielne popołudnia Wielkiego Postu, tam, gdzie ze względu na odległość domownicy nie mogli uczestniczyć w nabożeństwie Gorzkich Żali. W wersji ludowej znane jest 140 zwrotek.

 

„Dobrotliwość Pańska”: wersja czterogłosowa przekładu łacińskich godzinek o Męce Pańskiej autorstwa jednego z najwybitniejszych kompozytorów polskiego renesansu - Cypriana Bazylika z Sieradza.
„Chryste, Panie Wszechmogący”: melorecytacja wiersza z rękopisu Biblioteki Czartoryskich z przełomu XVI – XVII w. na chorałową melodię lamentacji Jeremiasza.

„Krzyżu Święty i Chwalebny”: pieśń uznawana za największy zabytek polskiej renesansowej pieśni pasyjnej. Krzyż staje się tu tryumfalnym znakiem Zbawienia.
„Jezus Chrystus Bóg Człowiek”: najstarszy zachowany polski tekst pasyjny (1420 r.), chociaż pierwsze z nich powstawać mogły nawet w XII wieku. Melodia występowała w rozmaitych wersjach zdobywając popularność w XVI wieku. Tekst jest parafrazą czternastowiecznych łacińskich godzinek o Męce Pańskiej.

„Bóg Wszechmogący, Ociec nasz niebieski”: typowa pieśń renesansowa o prostej budowie. Jest wolna od przygnębionego nastroju: „Dlatego wszyscy w Duchu się weselmy...” śpiewane w ostatniej zwrotce ma zwrócić nasze myśli ku Zmartwychwstaniu i odkupieniu grzechów.
„Wszechmogący nasz Panie”: czterogłosowa pieśń epicka, jedna z wielu o Męce Jezusa, jakie powstały w pierwszej połowie XVI wieku.
„O Jezu, jakoś ciężko skatowany”: typowy lament elegijny, w którym płaczą nie tylko ludzie ale także i cała przyroda. Motyw zaangażowania całego Wszechświata w opłakiwanie śmierci Jedynego Syna był popularny w pieśniach pasyjnych z różnych okresów. 

„Wszyscy mieszkańcy dworu niebieskiego”: obrazy tortur zadanych Chrystusowi przekazane są w postaci lamentu Matki Bożej stojącej pod krzyżem i wpatrującej się w umęczone Ciało.
„Trisagion” („Święty Boże”): znane wszystkim słowa „Święty Boże, Święty Mocny, Święty a Nieśmiertelny” według tradycji wschodniochrześcijańskiej zostały po raz pierwszy zaśpiewane przez Nikodema i Józefa podczas pogrzebu Chrystusa; wykonamy je w trzech językach: po grecku, łacinie i polsku, melodia bowiem pochodzi z czasów, kiedy oficjalnym językiem Kościoła była greka; dopiero z greki chorał ten przełożono na łacinę; do tej pory śpiew ten jest nieodłącznym elementem Boskiej Liturgii w Chrześcijaństwie Wschodnim.
„Ciebie dla, człowiecze”: trzecia, pasyjna część „Bogurodzicy”. Mało kto wie, że oprócz najpopularniejszej pierwszej części „Bogurodzica” ma jeszcze dwie dalsze o innym charakterze. „Ciebie dla, człowiecze” to kompilacja wybranych zwrotek kilku pieśni pasyjnych.
„Pamiętajmyż, wszyscy wierni”: pieśń nawołująca wiernych do rozpamiętywania tajemnicy Krzyża i Męki Jezusa Chrystusa.
„Ach nam nędznym grzesznym”: oprócz pieśni pasyjnych komponowanych w Polsce, popularne były również tłumaczenia pieśni zagraniczych. Jednakże z racji swobodnego przekładu, starającego się przede wszystkim pogodzić sens słów z rytmem, tłumaczenia takie można traktować jako dzieła niezależne. Niniejsza pieśń jest przekładem niemieckiego „Ach, wir armen Sünder”.  

          Zapraszamy serdecznie na „Via Crucis – rozważanie Męki Pańskiej w polskiej dawnej pieśni pasyjnej” 16. marca, na godzinę 19.00 do katedry pw. Trójcy Świętej w Drohiczynie. To nasze siódme spotkanie z dawną pieśnią pasyjną; pierwszy raz modliliśmy się w tej wyjątkowy sposób w diecezjalnym sanktuarium św. Antoniego Padewskiego w Boćkach. To nabożeństwo darzymy wyjątkowym sentymentem. Właśnie tam, w Boćkach, podczas Via Crucis, wszystko się zaczęło.

 Via Crucis 2009 - Bazylika Archikatedralna Św. Jakuba Apostoła, Szczecin

Wcielony, aby nas zbawić

Wschodnia część Projektu Muzyczno-Liturgicznego "Wschód – Zachód"

             W dniach 24-26 grudnia obecni byliśmy w kościele św. Klary u Sióstr Mniszek Klarysek od Wieczystej Adoracji w Hajnówce, gdzie uczestniczyliśmy w obchodach Uroczystości Narodzenia Pańskiego.

              Ciężko jest nam przeżywać święta Bożego Narodzenia. Wiele się trzeba natrudzić, aby dostrzec ich prawdziwą istotę. Jak dokonać tego, aby szaleństwo przedświątecznych zakupów, gotowania, wielkiego planowania nie przysłoniło nam sensu tych świąt? Jest na to prosta, a zarazem trudna recepta. Trzeba uświadomić sobie jak wielkie wydarzenie przeżywamy; przyjście Pana Jezusa – Wcielenie. Bóg staje się Człowiekiem. Warto się nad tym pochylić i po raz kolejny zadać sobie pytanie: dlaczego?

              Z podpowiedzią przychodzą nam pieśni bożonarodzeniowe: rotuły, pastorałki i kolędy, które nie tylko pomagają nam wyrazić radość z owego faktu, ale także mówią nam o tym, że Jezus się narodził, aby nas zbawić. Ze swojej strony zadbaliśmy, by podczas świątecznych celebracji nie zabrakło przedstawicielek wszystkich gatunków bożonarodzeniowej pieśni, bowiem żaden inny naród nie może się poszczycić takim zasobem kompozycji na ten czas.

Maria Magdalena Wolińska 

              W dniach świątecznych zaśpiewaliśmy Panu w obliczu aniołów między innymi: 

- śpiewy chorałowe, w tym „Dominus dixit ad me”, introit Mszy o Północy (tzw. Pasterki), który otworzył czuwanie kolędowe w noc Narodzenia Pańskiego oraz Alleluia „Video caelos” na Święto Św. Szczepana, Pierwszego Męczennika (już we właściwym jej miejscu, przed Ewangelią św.);

- renesansowe pieśni bożonarodzeniowe, zwane rotułami; „O zarzo zawdy jasna/O sine labe intensa” oraz „Nuż my dziś, krześcijani” pochodzą z kancjonałów staniąteckich i wykorzystują tę samą technikę budowania napięcia w utworze – jego druga część jest dwa razy szybsza od pierwszej:

- kolędy, a więc pieśni bożonarodzeniowe komponowane od XVII wieku (to w baroku po raz pierwszy pojawia się słowo „Calenda” na określenie takiej pieśni) do dziś, związane treścią z prawdą o Wcieleniu;

- pastorałki, czyli piosenki bożonarodzeniowe śpiewane po domach, bardziej niż prawdy wiary opowiadające różne ludowe wyobrażenia sceny narodzenia, w które bardzo często zaangażowani są pasterze (stąd nazwa gatunku).

SOPRAN
Magdalena Gryc
Jowita Sielska
Maria Magdalena Wolińska

ALT
Elżbieta Krytkowska
Dorota Perszko

TENOR
Łukasz Krytkowski
Krzysztof Hubert Olszyński

BAS
Karol Jankowski
Rafał Jankowski
Karol Kacprzak

INSTRUMENTALIŚCI

Katarzyna Zieniewicz - flet poprzeczny

Karol Kacprzak - organy

Osobiste refleksje powarsztatowe

 

Jesteśmy z Projektem Muzyczno-Liturgicznym "Wschód – Zachód" po warsztatach emisji głosu, które poprowadziła niesamowita osoba, Irena Miękina - dyrygentka, nauczycielka śpiewu, która swoje wykształcenie zdobywała m.in. w Rydze (Łotwa).

Warsztaty odbyły się w dniach 11-13 listopada 2011r., w gościnnych progach Muzeum Powstania Warszawskiego (podziękowania dla Ani).

Skupienie podczas słuchania uwag Ireny.

Moje osobiste refleksje...


Moje wcześniejsze wspomnienia z warsztatów są takie, że zawsze coś było źle, zawsze coś nie grało, nie brzmiało. Zawsze było coś do poprawienia i to przede wszystkim należało zrobić. Warsztaty bardziej zamykały niż otwierały. Ale tym razem było inaczej...












Pierwszy raz spotkałem się z pozytywną formą uczenia śpiewania. Po raz pierwszy widziałem wszystkich uczestników warsztatów wychodzących uśmiechniętych i zadowolonych i to nawet tych teoretycznie najbardziej "zamkniętych".

Soprany próbują swoją partię w "I ziemia, i cokolwiek".

A zasada jest przecież tak prosta: usłyszeć, że jest dobrze, że jest potencjał i pokazać konkretnie, co trzeba poprawić i nad czym popracować. I tak właśnie było na warsztatach poprowadzonych przez Irenę. Każdemu z nas pokazała jak używać przepony, jak ćwiczyć w domu, pokazała konkretne punkty do poprawy. Okazało się, że niektórzy z nas doskonale używają przepony, ale nie do śpiewania, niektórzy mają niezwykłe glosy, ale schowane za tremą.

Projekt Muzyczno-Liturgiczny "Wschód – Zachód" w plenerze.

Przez dwa dni zajmowaliśmy się głównie indywidualną pracą z głosem, a ostatniego dnia warsztatów zajęliśmy się śpiewami które mieliśmy przygotować na niedzielną Mszę św. Po raz kolejny okazało się co znaczy wieloletnie doświadczenie w pracy dyrygenta. Irena wydobyła z pieśni kilka momentów, tzw. "smaczków", popracowała nad nimi i nagle z utworów które śpiewamy z pewnym znużeniem, wydobyte zostało to co najlepsze i okazało się, że to naprawdę piękne rzeczy.

Powiem tak, że jestem szalenie zadowolony i już planujemy kolejne warsztaty, tym razem przed Via Crucis.







 

Łukasz

Ogłoszenie odnośnie płyt nabytych w Chwarszczanach

Pojawiła się nie do końca dobrze działająca kopia naszej płyty promocyjnej. Sumiennie sprawdzaliśmy płyty, stosując system, że co piąta jest sprawdzana, dlatego całkiem możliwe, że jakaś uszkodzona zdołała się przecisnąć. Jednak problem to żaden, gdyż jeśli przypadkiem trafiło na Ciebie, napisz do nas na adres pml.wschod.zachod@gmail.com a odeślemy Tobie nową, dobrze nagraną.

Kolejne chwarszczańskie nagrania

Requiem:

Absolve:

Maria matrem:

Nieco przybrudzone próbki nagrań z Chwarszczan

Niestety jakość nagrania z kaplicy chwarszczańskiej nie jest zbyt doskonała, ale mamy nadzieję, że uda się poczuć klimat naszego koncertu.

Ego sum, w aranżacji Scholi Teatru Węgajty:



Ad mortem festinamus:

Via Crucis w stolicy – pierwsze nagrania

Prezentujemy zapowiedź większego pakietu nagrań z Via Crucis w stolicy.

Powered by eSnips.com

Próba przed Via Crucis (zdj. Łukasz Krytkowski)

Cuncti simus concanentes

Posłuchaj jak zabrzmieliśmy!!!

Powered by eSnips.com

Posłuchaj śpiewów z Via Crucis (Szczecin 2009)

Powered by eSnips.com

Nasze nagrania